Anders kijken naar je kind…

Jonge kinderen staan nog dicht bij zichzelf. Ze zijn meestal nog puur en leven vanuit hun intuïtie. Wanneer kinderen ouder worden, worden ze steeds meer gevormd door het systeem; het gezin, de familie, waar ze deel van uitmaken. Kinderen willen graag gezien en gehoord worden door hun ouders, ze willen erkenning en waardering, daarom zijn ze loyaal aan de ouders  en aan het gezinssysteem. Door dit natuurlijke en onbewuste proces raak je als kind al vroeg een stukje van jezelf kwijt; van je authenticiteit. Jezelf kunnen zijn en dicht bij je gevoel kunnen blijven wordt minder doordat je je gaat aanpassen aan je omgeving. Eerst zijn het vooral de ouders, het gezin, de familie waaraan je je als kind aanpast en later ook aan systemen als de school; de juf, meester, vrienden, de groep waar je bij wilt horen, het sportteam etc.

Een mens/een kind heeft een natuurlijk verlangen ergens bij te horen, je wordt loyaal aan het systeem en daardoor verlies je steeds meer het contact met jezelf; met je eigen kracht en je intuïtie. Sommige kinderen en vooral gevoelige kinderen krijgen er last van dat ze van hun eigen gevoel verwijderd raken. Ze worden heel druk of juist heel stil, krijgen buikpijn of driftbuien of worden gepest. Ze zijn niet alleen verwijderd van hun eigen gevoel, maar voelen ook teveel van anderen en passen zich aan aan hun omgeving. Als een kameleon die van kleur verandert omdat hij zich aanpast aan zijn omgeving. Wanneer een kameleon zich niet goed voelt (in zijn leefklimaat), verandert hij ook van kleur… Een kind past zich net zo aan. Het is bij een kind welliswaar niet de kleur, maar het gedrag waaraan je ziet dat het kind niet meer authentiek kan zijn.

Het gedrag is een afweermechanisme. Als een kind zich niet voldoende gehoord of gezien voelt om wie hij ten diepste is of zich zodanig heeft aangepast of vol zit met gevoelens van anderen, kan dat zich uiten in negatief gedrag (druk gedrag, onaangepast gedrag, negatieve aandacht vragen etc.). Op dat gedrag wordt gereageerd, waardoor het kind zich wel weer gezien en gehoord voelt. Zo kan een gedragsprobleem of een overlevingsmechanisme ontstaan. Wanneer je achter dit gedrag van je kind kunt kijken en in verbinding blijft, kun je zien wat de werkelijke behoefte is, die schuil gaat achter dit mechanisme. Je kunt dan samen gaan werken aan verandering. Het kind wil erkenning om wie hij echt is.

Als je ouder wordt (puber of zelfs al volwassen) moet je vaak opnieuw gaan uitvinden wat jouw authenticiteit, innerlijke kracht en gedrevenheid is. In een mensenleven zijn er fases waarin de loyaliteit naar een bepaald systeem belangrijker wordt. Als puber bijvoorbeeld, kan het belangrijk voor je zijn om bij een groep te horen. Je wordt loyaal aan die groep ten koste van je eigen (systemische) waarden en identiteit. Hierdoor kan je in conflict komen met een ander systeem; bijvoorbeeld dat van je ouders of het schoolsysteem. Een heel gezonde beweging eigenlijk omdat je aan het ontdekken bent wat jouw waarden zijn en je beetje bij beetje losmaakt van je systeem van herkomst. Dit proces is nodig om als mens je plek en je doel in de wereld te vinden.

Als je zelf vader of moeder wordt, wil je het anders of beter doen dan jouw ouders het deden. Ieder mens dat vooraan staat in het  familiesysteem wil vooruitgang. Het komt daardoor dat we soms teveel van onze kinderen verwachten. We willen hen geven wat we zelf niet konden krijgen of we willen dat zij gaan doen wat we zelf niet konden doen. Daardoor kan het zijn dat je de werkelijke behoeften van jouw kind niet ziet. Je bent dan vooral bezig met invullen van je eigen kindbehoeften. Als volwassen mens ben je echter heel goed in staat om aan die behoeften, die je als kind misschien hebt gemist, een invulling geven. Kijk eens naar jezelf en zie waarnaar je verlangde als kind. Ook jouw ouders hebben hun uiterste best gedaan om jou gegeven wat zij op dat moment konden geven. Want ook zij hebben in hun jeugd onvervulde verlangens gehad en ook zij hebben ervaren hoe het is om niet gezien te worden en ze hebben daarmee de erkenning om wie zij zijn, gemist.

Nu je zelf volwassen (en ouder) bent, kun je jezelf de erkenning geven die je nodig hebt. Het vervullen van dit stuk is aan jou! Dit staat los van wat je aan je kinderen geeft. Zij hebben iets anders nodig dan jij, zij staan nu vooraan in de rij en mogen hun eigen weg gaan en hun eigen keuzes maken.  Doorbreek als ouder de oude patronen die je niet meer helpen en geef je kinderen de ruimte om te ontdekken we ze ten diepste zijn. Zie wie ze zijn en bewonder!

 ___________________________________

 

Spiegeltje…

kind en gezin coach

Door een woede uitbarsting of lastig gedrag van je kind, word je als ouder geraakt in het meest kwetsbare of gevoelige deel van jezelf; je eigen kind deel. Je kind kan jou soms letterlijk tot wanhoop drijven door zo’n driftbui, dwars gedrag of het continue vragen van negatieve aandacht.

Je kinderen spiegelen vooral dit deel van jou, waar nog onverwerkte gevoelens of niet vervulde behoeften bestaan uit je eigen kindertijd. Dat maakt het zo confronterend wanneer je kind deze gevoelens (die zich dus meestal uiten in ongewenst gedrag) aan je laten zien.

En het is ook mooi! Eigenlijk laat je kind jou zien waar jij nog aan kan werken…. Een grote kans om bij je zelf te verkennen wat het precies is waardoor jij zo getriggerd wordt. En wat het dus is waar jij zo naar verlangde als kind, wat jouw ouders je op dat moment misschien niet voldoende konden geven? Jij kunt dit, nu je volwassen bent, alsnog aan jezelf geven! Nu je zelf ouder bent, kun je die behoefte erkennen en er invulling aan geven.

Als je hier aandacht voor hebt en ervoor kiest om op de plek van je volwassen IK te gaan staan, kun je hier met liefde naar kijken en de behoefte die achter het gedrag van je kind schuil gaat, beter (h)erkennen en begrijpen. Wanneer je dit niet wil of kan zien, kom je in conflict met je kind en ga je die onvervulde behoeften van jullie beiden met je kind ‘uitvechten’….

WEET dat jij, nu je volwassen bent, de keuze en de mogelijkheden hebt om wel met je kind in verbinding te zijn! Dit doe je door het kind in jezelf niet af te wijzen, maar juist erkenning en liefde te geven; maak verbinding met dat deel van jezelf! Je kunt dan zowel aan je kind als aan jezelf hetgeen geven dat zo hard nodig is!

Nieuws

_________________________________________________________________________________

 

Wat is de liefdestaal van jouw kind?

Kind en Gezin Coach

Ik ben al lange tijd fan van de theorie die beschreven wordt in het boek ‘De 5 talen van de liefde van kinderen’ van Gary Chapman & Ross Campbell.

Volgens deze Amerikaanse auteurs zijn er 5 primaire liefdestalen; manieren waarop je je jouw liefde het best kunt geven en ontvangen. Ieder mens heeft alle vijf nodig, maar heeft een sterke voorkeur voor één van deze liefdestalen. Wanneer je voldoende krijgt van dat wat jouw eerste liefdestaal is, is jouw ‘liefdes-tank’ meestal goed gevuld en zul je je echt geliefd voelen.

Wanneer je als ouder een andere eerste liefdestaal spreekt dan je kind, kan het zijn dat je kind jouw liefde minder goed voelt en deze dus ook niet kan ontvangen zoals jij het bedoelt. Jij zendt misschien wel veel van je eigen eerste liefdestaal, maar deze wordt niet ontvangen omdat je op een andere golflengte zit. Jouw liefdes-tank kan dan leeg raken,  je hebt het gevoel dat je altijd maar geeft én ondertussen raakt de tank van je kind ook leeg omdat hij niet kan ontvangen. Dat is nogal triest omdat jullie beiden zoveel goede bedoelingen hebben!

De 5 liefdestalen zijn:

Positieve woorden, Tijd & Aandacht, Dienstbaarheid, Fysieke aanraking (knuffelen, stoeien etc.), Cadeaus.

Stel jij hebt als ouder ‘positieve woorden’ als eerste liefdestaal, dan zal jij je kind veel complimenten geven en vaak lieve dingen tegen hem zeggen, daarmee wil je je kind laten voelen hoeveel je van hem houdt en hoe trots je op hem bent. Stel nu dat jouw kind ‘fysieke aanraking’ heeft als eerste liefdestaal. Dan zal hij jouw positieve woorden wel prettig vinden, maar niet direct vertalen in zich geliefd voelen door jou. Al jouw positieve woorden verdwijnen in het luchtledige…. Je kind zal zich veel sneller en meer geliefd voelen als hij een paar keer per dag een stevige knuffel en een aai over zijn bol krijgt, ’s avonds lekker tegen jou aan mag kruipen op de bank of dagelijks een flink potje kan stoeien met jou, zijn vader of grote broer.

Wat je bij je oudste kind als van nature misschien direct aanvoelde omdat hij dezelfde liefdestaal spreekt als jij (positieve woorden), kan bij je andere kind(eren) compleet anders zijn. Wanneer je je goed op de liefdestaal van je kind kunt afstemmen, kun je veel beter geven wat hij nodig heeft en ga jij ook zien hoe hij zijn liefde aan jou kenbaar maakt en kun je die liefde ontvangen en gaan voelen!

Bij mij viel het kwartje (pas echt) op het moment dat ik voor mijn toen 10-jarige zoon achter de laptop zat om hem te helpen met een laatste check voor zijn boekbespreking. Vast herkenbaar, alles nog even nalopen om de laatste spelfouten eruit te halen en de zinnen hier en daar wat lekkerder te laten lopen. Het was natuurlijk een last minute verzoek vlak voordat hij naar bed ging. ‘Dienstbaarheid’ is de eerste liefdestaal waarmee ik mijn kinderen laat zien dat ik van hen houdt. En dat is tricky…. Niet omdat het MIJN eerste liefdestaal is, maar doordat ik deze heb overgenomen van mijn moeder, die haar liefde vooral liet zien in dienstbaarheid; mijn eigen primaire liefdestaal is ‘tijd en aandacht’; ik voel me het meest geliefd wanneer mensen (bij voorkeur mijn man en kinderen) tijd met mij willen doorbrengen, iets leuks met mij willen doen of even de volle aandacht voor mij hebben.

Dit even terzijde; ik zat dus te stressen achter die laptop om het voor mijn zoon in orde te maken. Ondertussen bleef hij steeds maar in mijn nabijheid en raakte me de hele tijd aan. Streek meerdere keren met zijn handen over mijn gezicht, waardoor ik niets meer kon zien en gaf mij onhandige aaien over mijn bol. Ik werd er reuze geïrriteerd van want ik wilde me even concentreren. Pas later besefte ik dat hij zijn dankbaarheid of liefde voor mij wilde tonen door fysieke aanraking. Het liefst wilde hij me knuffelen om me te laten zien hoe zeer hij waardeerde dat ik dit voor hem deed, maar ik zat nu eenmaal achter die laptop en dat was lastig. Dus besloot hij op een creatieve manier, door over mijn gezicht en hoofd te aaien, toch zijn liefde te tonen. Dit is dus een voorbeeld van hoe belangrijk het is dat je de liefde die je kind jou geeft herkent én misschien nog belangrijker: dat je weet hoe je zijn liefdes-tank kunt vullen.

Want wat als de liefdes-tank van je kind leeg is…? Dan voelt je kind zich minder geliefd, wat zich o.a. kan uiten in het vragen van negatieve aandacht, driftbuien, onzekerheid, steeds maar zoeken naar bevestiging, zich afsluiten, zich niet gezien en gehoord voelen.

Dus ga op zoek naar de eerste liefdestaal van je kind en vul die liefdes-tank, zoveel als je kan!! Hoe meer je geeft, hoe beter je kind zich voelt.

En lees het boek…! ‘De 5 talen van de liefde van kinderen’, Gary Chapman & Ross Campbell

_________________________________________________________________________________

Is jouw kind hoogsensitief?

 

HSP

Weet jij dat ongeveer 15 tot 20% van de mensen een gevoeliger temperament heeft dan de gemiddelde mens? Het zou dus zomaar kunnen zijn dat jouw kind hoogsensitief is.

Dat is goed nieuws hoor! Gevoelige mensen zijn over het algemeen mooie, gelukkige en blije mensen! Om gelukkig te worden, is het wel essentieel dat de gevoeligheid gezien en erkend wordt; liefst zo vroeg mogelijk!

Kinderen waarvan het nog niet bekend is dat ze hoogsensitief zijn, kunnen tegen veel dingen aanlopen. Hoogsensitiviteit wordt bij kinderen vaak op school gesignaleerd, maar dan wordt het nog niet als zodanig herkend of benoemd. Het gedrag van je kind in de klas valt op; hij/zij heeft bijvoorbeeld concentratieproblemen, lijkt niet lekker in z’n vel te zitten, wordt buitengesloten of gepest, is verdrietig, laat heel druk gedrag zien, verstoort de rust in de klas door clownesk gedrag, is juist heel stil en teruggetrokken, heeft vaak conflicten of gaat ineens minder presteren.

School is een plek met enorm veel prikkels. Door de drukte in de klas en de wijze waarop de lesstof wordt aangeboden, kan het zijn dat een gevoelig kind vastloopt. Doordat het kind zich niet prettig voelt in de klas, laat hij opvallend gedrag zien. Dit gedrag is het afweermechanisme dat het kind inzet om te ‘overleven’ in de situatie. Deze overlevingsstrategie kan lang blijven bestaan, waardoor de gedragsproblemen verergeren.

Als de hoogsensitiviteit niet wordt herkend, komt het ook voor dat kinderen een verkeerde diagnose krijgen zoals ADHD of ADD, met alle gevolgen van dien.

Hoogsensitiviteit is geen gedragsstoornis; het is een temperament, een karaktereigenschap, die je als ouder, leerkracht kunt leren herkennen en erkennen.  Wanneer de signalen wél goed worden ontvangen en het kind wordt gehoord en gezien, is het eenvoudig om met het kind om te gaan en kan het kind gewoon zichzelf zijn en zich optimaal ontwikkelen!

Wil je weten hoe je hoogsensitiviteit herkent en hoe je je kind kunt helpen? Stuur een mail, dan ontvang je gratis tips! (info@kindengezincoach.nl)

 

Gewoon jezelf zijn

kindengezincoach

Wat maakt het toch zo ingewikkeld om als kind gewoon jezelf te kunnen zijn? Hoe komt het dat kinderen soms al zo ver van hun gevoel verwijderd zijn en gedrag laten zien dat eigenlijk niet bij hen hoort?

We vragen (onbewust) veel van onze kinderen. Dat ze meelopen, soms meerennen in ons hectische leven. En kinderen moeten al zoveel! Er wordt van ze verwacht dat ze al op jonge leeftijd al presteren op school, met hockey, turnen, muziekles etc. Sta jij weleens stil bij wat dat voor je kind(eren) betekent? Ben jij er bewust mee bezig om wat vaker in het hier en nu aanwezig te zijn, te kijken wat jij zelf en wat jouw kind nodig heeft aan tijd en aandacht zodat er meer rust en balans is?

Het lijkt simpel om te leven in het nu en de dingen te nemen zoals ze zijn, niet alles maakbaar te willen maken of altijd maar vooruit te willen rennen, niet naar prestaties te kijken of eens geen oordeel te hebben.

En toch is het niet zo simpel. Wat heb jij gevoeld als kind van jouw ouders? Voelde jij je gezien, gehoord? Voelde jij je geaccepteerd? Of voelde je dat er soms iets van je verwacht werd waaraan je niet kon voldoen? Moest het anders lijken dan het was voor de buitenwereld? Voelde je misschien onuitgesproken gevoelens die leefden bij je ouders? Had je een bepaalde plek in het gezin waardoor je één van je ouders tot steun moest zijn? Heb je als kind iets gevoeld wat je niet kon plaatsen? Had je het gevoel dat je moest kiezen voor je vader of je moeder, mocht je van je beide ouders evenveel houden? Hielden jouw ouders onvoorwaardelijk van jou?

Al die verschillende dynamieken in jouw gezin van herkomst hebben invloed op hoe jij zelf als ouder in je huidige gezin staat en handelt. Die dynamieken heb je onbewust meegenomen naar het heden en geef je door aan jouw gezin van nu; aan je kinderen en je partner, aan jezelf. Wanneer je je bewust wordt van (niet helpende) patronen die je uit jouw systeem hebt meegenomen, word je je ook bewust dat je nu keuzes hebt.  Ga eens na of jouw ouders keuzes hadden in die tijd? Ook zij hebben de belastende dynamieken meegenomen uit hun gezin van herkomst. Ze deden hun uiterste best om het goed te doen met hun kinderen, maar dat is misschien niet altijd gelukt. Perfect ouderschap bestaat niet! Wel kun je iedere dag leren! Inzicht in het hier en nu helpt je te groeien en het steeds weer opnieuw, anders of beter te doen!

Wat laat jouw kind jou soms zien met (negatief) gedrag dat je niet kunt plaatsen? Is het een gevoel uit jouw jeugd dat er niet kon zijn? Maakt het gedrag van je kind jou boos, verdrietig, machteloos? Kijk eens wat het kind wil vertellen met dit gedrag? Wat doet het met jou, wat doet het met het kind in jou? En zie vanuit daar wat jouw kind nodig heeft. Dat is meestal wat jij zelf ook nodig hebt!

Neem de tijd en aandacht om te kijken, te voelen en je bewust te worden. Wat wil je jouw kind meegeven voor de toekomst? Wil je dat jouw kind zoveel mogelijk zichzelf kan worden, zonder de ballast die jij als kind gevoeld hebt? Dat hij zichzelf leert kennen, zijn kwaliteiten en talenten kan ontwikkelen en datgene kan doen waar hij gelukkig van wordt, in het hier en nu, zodat hij van zichzelf kan houden!